+ ...وخدا مرا دوست دارد

 چند وقتي بود که مريض نشده بودم. ديگه داشتم نا اميد مي شدم. با خودم مي گفتم : اين قدر بد شدي که حتّي خدا هم ازَت قطع اميد کرده. حتّي حاضر نيست توي اين دنيا سبکت کنه. آخه وقتي به خودم نگاه مي کنم شرمنده ميشم...امّا نه ..مثل اينکه دوباره حالم بد شده. صبح نشده حالم بد شد. يه سرما خوردگي سخت..

    فرض کن يه آدم بسيار محترم که به همه لطف داره. اون وقت شما بيايي جلو همۀ مريدهاش بي دليل بزني توي گوشش. اون هم هيچ عکس العملي نشون نده. اصلاً به روي خودش نياره. مثل اينکه اتّفاقي نيفتاده. بعداً يواشکي اشاره کنه که حالا تا بعد. و شما ميدونيد که هر روزي نيست که چند بار بهش نياز نداشته باشيد. حالا بيا و درستش کن. اگه توي جمع حال آدمو مي گرفت، خيلي سبک تر بود. لااقل بعداً ديگه کاري به کارمون نداشت. توي بزنگاه آدمو رها نمي کرد. چه حالي بهمون دست ميده؟! حالا يه آدمي که اصلاً اهل انتقام هم نيست و اصلاً اين اتفاقها هيچ ضربه اي به شخصيتش نمي زنه. بقيه هم اگه دوستش دارند و مريدشند نه به خاطر دستگيري هاشه. بلکه بقيه بهش عشق مي ورزند و حاضرند براش هر کاري بکنند. حالا شما يه جسارتي به اين آدم کرديد؛ اين جا ديگه آدم مي خواد زمين دهان باز کنه و درستي قورتش بده. حتّي نمي خواد روي زمين راه بره.

   امّا قربون خدا برم که نميذاره سر بزنگاه حال ما رو بگيره. به هر بهانه اي شده همين جا سبکمون مي کنه. گاهي يه ضرري به آدم مي زنه. گاهي يه بلايي مريضيي چيزي و ... همين جا راحتمون مي کنه که بعداً جلو مريدهاش توي صحنۀ محشر حالمونو نگيره. 

   خدا ممنونتم. چاکرتم. واسَت مي ميرم. لطف کرديد مريضمون کرديد. مطمئن شدم هنوز هم دوستم داريد...

   «خدا جون! نمي دونم کدوم موقع بيشتر بايد شکرت رو بجا بيارم. اون موقعي که سالمم و نيرومند. اون موقعي که خيلي راحت مي تونم از نعمتهات استفاده کنم. اون موقعي که خيلي راحت مي تونم عبادتت رو بجا بيارم و تو رو از خودم راضي کنم..يا الان که توي بستر بيماري افتادم.. اون هم نه فقط يه بيماري. طبق وعدۀ خودت چيزي که باهاش پاک ميشم. حالتي که توي اون نگاه ويژه به من داري.. به همين بهانه گناهام رو از کارنامه ام حذف مي کني..از کثافت بديها خلاصم مي کني..و توبه رو به يادم مياري..»(صحيفۀ سجّاديه دعاي وقت بيماري)

   خدا .....

   شکرت...

فهرست اصلي