قبلاً شلمچه بيشتر بوي شهيد مي داد. قبلا شلمچه فرياد زندگي سر مي داد. الان مثل اين که زمين سرخ شلمچه داشت لابه لاي ساختمانهاي جديد التأسيسش خفه مي شد. و خودش هم همين را مي گفت. شلمچه اين دفعه مهمانهايي هم داشت که به جاي سفر آخرت براي سياحت آمده بودند. دختران و پسراني به رنگ شهر.پسران و دختراني که شايد تا به حال کوير و شوره زار و تشنگي و مرگ را نديده بودند و از دوستان خود شنيده بودند که در جنوب غربي ايران آنجا که آخر دنياست، جايي هست که به مرگ لبخند مي زند و بچه شهري ها را اُمُّل مي داند. برخلاف همة دنيا که دهاتي ها را ساده و پياده مي دانند. اينها به ريش همة آسمان خراش ديده ها و پارتي رفته ها مي خندند. بله، آمده بودند ببينند آن سرزمين افسانه اي کجاست و چه جور جايي است؟! شايد بتوان بويي از جادوي افسانه ها و هيپنوتيزم واقعي آنجا يافت.نه اينکه اين قبيل آدمهاي از ما بهتر قبلاً اينجا نيامده باشند؛ آمده بودند. امّا مثل اينکه اين دفعه اي ها براي کار ديگري آمده بودند. نيامده بودند شهيد ببينند. آمده بودند تانک و نارنجک و آر پي جي و استخوان رزمنده و لباسهاي بر خاک مانده و بدنهاي نيمه کاره ببينند. چيزهايي شنيده بودند. قاطي آنها که براي زيارت شهيد آمده بودند، اينها هم آمده بودند. و البته با آب و لعاب و...

   بيچاره ها نمي دانستند که گرد و خاک دهات شمال شهر تهران و ... روي شلمچه پاشيده شده و بوي خون را کم رنگ کرده است و رنگ سرخ شهادت را با سبزي تالابهاي به ظاهر خرّم زندگي متعفّن. شلمچه خودش هم داشت خسته مي شد. نمي دانم؛ بلکه فرَجي بشود و سواره اي از ره رسد و به اين آدمهاي چيز نديده بگويد: اي بابا مگر بيابان قحطي شده که آمده ايد دورترين نقطه از پايتخت را آباد مي کنيد. خب لا اقل برويد چند کيلومتر جلوتر، آنجا که دهاتي هاي خوزستانِ زرخيز و عشايرش دست نياز به طرف کاروانهاي راهيان نورتان بلند مي کنند چند تا ساختمان آباد بسازيد!!

يا نقطه اي سرسبز و بکر پيدا کنيد و آنجا سرويس بهداشتي و هتل چند ستاره بچينيد. بگذاريد اين استخوان شکسته ها و تکه چفيه هاي خوني و خمپاره هاي عمل نکرده و مينهاي وحشي خودرو در فقر و نداري خود باشند. چرا سر به سر اين زبان بسته ها مي گذاريد. مگر هر از چند گاهي خشم آنها را نمي بينيد که ناگهان خسته شده، فرياد انفجار سر مي دهند و چند تايي از شما را به آن ور مرز مي برند؟! بابا به خدا شلمچه سياحتگاه نيست. به خدا اينجا همان جايي است که به آخر خط رسيده ها مي آمدند. اين جا را چه به آباداني و دکل برق و سرويس بهداشتي و وضو خانه. بگذاريد غبار تيمّم پاک شهادت روي استخوانهاي بجا مانده بماند. آنها نمي خواهند وضو و غسل کنند. آنها با تشنگي و خاک و گِل خو کرده اند...

  همة اينها را که گفتم نه از زبان، که از چشم همة ياران شهيدان مي شد خواند. فرياد اعتراضشان در گلويشان داشت خفه مي شد و کاري ازشان ساخته نبود...

اين از شلمچه. حالا بشنويد از دوکوهه.