دکتر گفت بچه بايد بستري بشه..

   مامان بغض کرد. بابا گفت: نترس. ايشالله چيزي نيست. اشک از چشمهاي مامان بيرون زد؛ ولي بابا خودشو محکم نگه داشت... داشت مامان رو دلداري ميداد :«حالا که هنوز چيزي معلوم نشده. تازه بايد خوشحال باشيم که بالأ‌خره ميفهميم بچه مون چه مشکلي داره.»

   مامان شروع کرد به گريه کردن و ناله زدن، که من ميترسم...

   بچّه، اين وسط با همون دستهاي ناز و کوچيکش اشکها رو از صورت مامان پاک کرد و همين طور  که تو بغل مامان بود، صورتش رو مقابل صورت مامان گرفت و با زبون بچگي فقط يه کلمه گفت: «ببخشيد!»

   صداي ناله ي مامان بلند شد. بابا هم گريه افتاد...

   بابا دست به سر و صورت بچّه کشيد. مامان هم محکم بچه رو به خودش فشار داد.

   ...و بابا درس خداشناسي گرفت.