+ انار...عطف بيان

   انار را به سرعت دانه کرد. سرش را بالا گرفت و دانه ها را در دهان ريخت و تند تند مشغول جويدن شد. غافل از اين که «بدل»ش هم «تابع» اوست.

  «بدل» هم دانه اناري برداشت. سرش را تا مي توانست بلند کرد و دانه را در دهانش انداخت. «فاعل» خنديد و لپ «بدل» را کشيد. چهره اش «دلالت» بر شادي مي کرد؛ ولي غم «در تقدير داشت». زيرا «بدل» اعراب گرفته بود و تا «فاعل»، «اعراب» عوض کند و بهتر شود، زمان «مستقبل» از راه رسيده و دير  شده بود. او مربّي بود و هر ثانيه، يک عمر اثر. زمان مي گذشت و «حال» ها « آينده» مي شد.

  «ضمير»ش متأثّر شد. «قاعده وضع کرد» که همه ي «اعراب»هاي نازيبا را رها کند. «ظاهر کلام» سهل بود؛ امّا «فعل»ش بسيار سخت. مجاهده بايد مي کرد و نياز به يک «عامل معنوي» داشت. ولي اين توجيه «سکون» نبود.

   با توکّل، برخاست...

فهرست اصلي