دانشمند آن است که اندازه خود را بشناسد و در نادانی آدمی همین بس که اندازه خود را نشناسد [امام علی علیه السلام]
جمعه 23 شهریور 1386 , ساعت 1:23 صبح

 


ماه رمضان مبارک 


   از وقتی یادم میاد، همیشه با صدای رادیو واسه خوردن سحری بیدار می شدیم. دوران بچگی رو میگم..یادش بخیر..بابا همیشه سر ساعت بیدار می شد، رادیو رو روشن می کرد و بچه ها رو یکی یکی صدا می زد. البته اوّل بزرگترها که روزه براشون واجب بود. بعد هم نوبت کوچیکترها می رسید. البته اونهایی که می خواستند روزه بگیرن. چقدر خوشمون میومد مثل آدم بزرگها بیدار بشیم و سحری بخوریم. بعدش هم روزه بگیریم و پُزِش رو به بچه های هم سنّ و سال خودمون بدیم.این میون، چیزی که خیلی روزه گرفتن رو واسمون رویایی می کرد، صدای رادیو بود. یادش بخیر..بابا همیشه رادیو رو شب قبل روی موج اصفهان تنظیم  می کرد تا سحر با مشکل برخورد نکنیم. مصیبت می شد اگه یه شب تنظیم رادیو رو چک نمی کرد؛ چون سحر پیدا کردن رادیو اصفهان خیلی سخت بود. هر شهری واسه خودش دعای سحر ماه رمضان رو گذاشته بود.البته هر کدوم با یه صدا.ولی دعای رادیو اصفهان یه چیز دیگه بود!واسه همین با یه کم دقّت می شد پیداش کرد.


   از دعای به اون بزرگی فقط یه جمله ش رو بلد شده بودیم. «اللّهمّ إنّی أسألک..» همین. حتّی معنی اون رو هم نمیدونستیم. فقط میدونستیم باید یه چیز خوب باشه که این قدر تکرار میشه. یه چیزی تو وادی همون جملة دعای جوشن کبیر خودمون.«سبحانک یا لا إله إلّا أنت الغوث الغوث خلّصنا من النّار یا ربّ». تصوّرش رو بکنید. یه ماه رمضان بیاد که رادیو تو خونه نباشه. یا دعای سحر رو پخش نکنن. اصلا سحرش اینگاری سحر نیست. رمضانش مثل اینکه ماه رمضان نیست. معنویت ماه رمضان رو از همین رادیو می دونستیم و دعای سحرش. و البته دم غروب هم که بوی زولبیا بامیه و خرما همراه سفرة بزرگی که توی اتاق پهن میشد. به علاوة « ربّنا»ی استاد شجریان که به روزه صفای کامل میداد. راستی بعضی نفسها و بعضی صداها چه موندگاره. نه؟!


   حالا هم بعد از گذشت سالها، هنوز ماه مبارک رمضان رو با رادیو شروع میکنیم. سحر اگه رادیو رو روشن نکنیم سحری بهمون نمیچسبه. اصلا شرطی شدیم که سحری رو با دعای سحر بخوریم!! البته الان دیگه با رادیو معارف. و تنها تر از گذشته، البته.


   اصلا انگار تکنولوژی که همه جا سایة خودشو پهن کرده، جرأت نکرده به محدودة‌ سحر نزدیک بشه. همون رادیو کافیه! با دعای سحرش و با «ربّنا»ی غروبش. حتّی تلویزیون هم که بهش خیلی عادت کردیم و حقّ رادیو رو تو برنامة زندگیمون خورده، نمیتونه جای رادیوی سحر رو بگیره. آخه یه ماه رمضانه و یه سحری و یه رادیو و یه دعای سحر...


  خدایا در ماه رمضان امسال هم به ما همون صفا و خلوص رادیویی گذشته را عطا کن!


  خدایا به ما عادت بده همة روزه هامون رو با دعا و نیایش سحری شروع کنیم!


  خدایا لذّت سحری خوردن رو از ما نگیر!


  خدایا لذّت اهل سحر بودن رو به ما هم لطف کن!


رمضان مبارک 


 



لیست کل یادداشت های این وبلاگ

[28/2/1387- 4:22 ع] نیستم
[6/2/1387- 11:6 ع] خمود من
[آرشیو شده ها]